روزگار ، نه . زمانه ، نه . زمان ، زمان غریبی است . قرارهای امروزی آوای بی قراران را از یادها برده است ، ترانه های کسب قدرت وزر وزور امروزی ، جای ترانه های دلنواز یاران جبهه ها و شهید مسعود ساوه ای با این مضمون ، مکن کاری که بر پا سنگت آیو *** جهان به این فراخی تنگت آیو *** که فردا نامه خوانان نامه خوانند *** ترا از نامه خواندن ننگت ایو *** که در بیابانهای حسینیه وطلائیه وجفیر و کوشک گوش نواز رزمندگان بود را گرفته و ازیادها برده است .
غربت یاد شهید غیرت های رفته به باد را زنده نمی کند .
آری زمان زمان غریبی است.
لبخند های مایل به دنیا لبخندهای دریائی دریا دلان را فراموش کرده است . آری ! آسمان سینه هامان از آوای غربت یاران ، بغض ابر گرفته است ، کجائید ؟! ای لبهای خاموش ، تا با صدای آشنای خود برایمان بگوئید رازهای در زنگار نهفته را ، قصه های شوق پرواز را. کجائید ای شهیدان خدائی .

seyed,