قرنهاست روستاي کهن ازغند ، در دامنه جنوبی رشته کوههای چهلتن خراسان بزرگ ( رضوی ) آرمیده است . این روستای تاریخی ، جدیداً به توابع شهرستان مهولات بخش شاد مهرملحق شده است . تابعیت این روستا تا زمان اسحاق خان قرایی که جزءتربت شده سالها بین شهرستان تربت حیدریه و ترشیز به اقتضای قدرت هریک ، دست به دست شده است . گمانه زنی ها به استناد آثار بر جای مانده، قدمتی حداقل دو هزار ساله را حکایت میکند . آثاري همچون ، گورهای زردشتیان موسوم به گبرها ، مخروبه هايي برجای مانده بر بالای کوه صعب العبور باغ قلعه كه ممكن است از قلاع اسماعیلیه باشد . حفره های باقي. مانده در شرق روستامعروف به سومب و همچنين باغهایی که فقط نامي از آنها باقی است ، مانند : باغ هَوس ، باغ نظر ، باغ گلشن و باغ صومعه ، باغ سلطانی و باغ میری همه از گذشته ای اگرنگوييم با عظمت و پرشكوه ، ولي سرسبز و خرم حكايت دارد

متاسفانه ، جزهمين آثار و نامهای یاد شده و اعتقاد به اینکه نام قدیمی روستا « شهر سبز » بوده ، تا كنون هیچ دست نوشته یا سند مکتوبی به دست نيامده ، که از 400 سال پيش فراتر رود .
در سال 950 قمری درویشعلی بوزجانی مولف کتاب روضه الر یاحین که در باره شیخ احمد جامی 441—536قمری وفرزندانش تحقیق میکرده برای تحقیق پسر شیخ احمد جامی بنام خواجه عبدالرشید ( که در اينجا مدفون است ) سفری به ازغند نموده و به اوضاع ازغند آن زمان در کتاب خود به نام « روضه الریاحین » اشاره نموده است .
آقای دکترمحمدرضا خسروی و آقای محمد وکیلی مهولاتی در كتابهايشان در زمينه تاريخ منطقه نيز به همين منبع استناد كرده است.
وجه تسمیه ازغند
درباره نام ازغند و حتی شکل نوشتاری آن ( ازقند ، ازغند ) روایت ها و استدلالهای گوناگونی مطرح است . بعضی شکل تغییر یافته « آذوقه بند » را ، و بعضی « ازغنه » و برخی « اُزقند » یا « اُزغند » که « اُز » به معنی خوش و خرم + « قند » از ریشه پهلوی « کن » و « کنت » به معنی شهر . و نتیجه میگیرند ازغند به معنی « شهر سبز » است .
برای « اُز » هنوز تأییدیه ای دریافت نشده است . ولی استاد فریدون جنیدی یکی از اسطوره‌شناسان و کارشناسان زبان‌های باستان و پژوهندگان برجسته فرهنگ باستانی ، بخش دوم واژه « ازغند » یعنی « غند » را به معنی شهر را چنین تأیید میکنند :.
واژه ی کن در كَنت پهلوی به معنی شهر است و ازجمله در" سمركنت " كه كم كم به گونه ی سمرقند در آمده است، باقی است و در تورانی با تخفیف ت به دال به گونه ی " كند " به معنی ده یا روستا رواج دارد.
همچنین كنت به گونه ی " قند " در سمرقند و قندهار و به گونه ی " جند " در بیرجند و به صورت " غند " در ازغند خراسان و برخی از شهرها و روستاهای ایران هنوز زنده است »